مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن ( تن تن ت / تن ت تن ت / ت تن تن ت / تن ت تن )
وز هر چه گفته اند و شنیدیم و خوانده ایم
مجلس تمام گشت و به آخر رسید عمر
ما همچنان در اول وصف تو مانده ایم ( دیباجه )
*
بس نامور به زیر زمین دفن کرده اند
کز هستیش به روی زمین بر نشان نماند
وان پیر لاشه را که سپردند زیر گل
خاکش چنان بخورد کزو استخوان نماند
زنده است نام فرخ نوشین روان به خیر
گرچه بسی گذشت که نوشین روان نماند
خیری کن ای فلان و غنیمت شمار عمر
زان پیشتر که بانگ برآید فلان نماند ( باب اول / حکایت ۲ )
*
شمشیر نیک از آهن بد چون کند کسی
ناکس به تربیت نشود ای حکیم کس
باران که در لطافت طبعش خلاف نیست
در باغ لاله روید و در شوره بوم خس ( باب اول / حکایت ۴ )
*
یا زر به هر دو دست کند خواجه در کنار
یا موج روزی افگندش مرده بر کنار ( باب اول / حکایت ۱۶ )
*
قارون هلاک شد که چهل خانه گنج داشت
نوشیروان نمرد که نام نکو گذاشت ( باب اول / حکایت ۱۸ )
*
شخصم به چشم عالمیان خوب منظرست
و ز خبث باطنم سر خجلت فتاده پیش
طاووس را به نقش و نگاری که هست خلق
تحسین کنند و او خجل از پای زشت خویش ( باب دوم / حکایت 8 )
*
دیدار می نمایی و پرهیز می کنی
بازار خویش و آتش ما گرم می کنی ( باب دوم / حکایت ۹ )
*
هم رقعه دوختن به و الزام کنج صبر
کز بهرجامه رقعه بر خواجگان نبشت
حقا که با عقوبت دوزخ برابرست
رفتن به پایمردی همسایه در بهشت ( باب سوم / حکایت ۳ )
*
خوردن برای زیستن و ذکر کردن است
تو معتقد که زیستن از بهر خوردن است ( باب سوم / حکایت ۵ )
*
با آن که در وجود طعام است حظ نفس
رنج آورد طعام که بیش از قدر بود
گر گلشکر خوری بتکلف زیان کند
ور نان خشک دیر خوری گلشکر بود ( باب سوم / حکایت ۷ )