X
تبلیغات
گلستانه - عروض و قافیه

گلستانه

برای تشخیص وزن ها

این وبسایت که به صورت آزمایشی راه اندازی شده ببینید

و از عروض لذت ببرید

ابیاتی که شک دارید را به سیستم بدهید و وزن را تحویل بگیرید

+ نوشته شده در  ساعت   توسط باقری  | 

مفتعلن فاعلات مفتعلن فع ( تن ت ت تن / تن ت تن ت / تن ت ت تن / تن )

اول   اردیبهشت   ماه    جلالی

بلبل  گوینده   بر منابر   قضبان

بر گل سرخ، از نم اوفتاده لآلی

همچوعرق برعذارشاهدغضبان  ( دیباجه )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فع لن ( ت تن ت تن / ت ت تن تن / ت تن ت تن / تن تن )

اگر  ز  باغ  رعیت  ملک خورد سیبی

بر آورند  غلامان   او  درخت   از   بیخ

به پنج بیضه که سلطان ستم روا دارد

زنند  لشکریانش  هزار  مرغ  به سیخ  ( باب اول / حکایت 19 )

*

 دو بامداد اگر آید کسی به خدمت شاه

سیم  هر  آینه  در  وی  کند بلطف نگاه

امید   هست   پرستندگان   مخلص  را

که    ناامید    نگردند    از    آستان   اله ( باب اول / حکایت ۲۵ )

*

 چه   سال های   فراوان   و   عمرهای   دراز

که  خلق  بر  سر  ما  بر  زمین  بخواهد  رفت

چنان که دست بدست آمده است ملک به ما

به   دستهای   دگر   همچنین   بخواهد   رفت ( باب اول / حکایت ۲۶ )

*

خوش است زیر مغیلان به راه بادیه خفت

شب  رحیل٬  ولی ترک  جان  بباید  گفت  ( باب دوم / حکایت 11)

*

به روزگار سلامت شکستگان دریاب

که جبر  خاطر  مسکین  بلا  بگرداند

چو سایل از تو بزاری طلب کندچیزی

بده  و   گر نه  ستمگر   بزور  بستاند  ( باب دوم / حکایت 18)

*

به عذر و توبه توان رستن از عذاب خدای

و  لیک می نتوان  از  زبان  مردم  رست  ( باب دوم / حکایت 22)

*

شکوفه گاه شکفته ست وگاه خوشیده

درخت  وقت برهنه ست و  وقت پوشیده  ( باب دوم / حکایت 27)

 *

به نان خشک قناعت کنیم و جامه ی دلق

که  بار  محنت  خود  به  که  بار  منت خلق ( باب سوم / حکایت ۳ )

*

ز قدر و هیبت سلطان نگشت چیزی کم

از   التفات   به  مهمان  سرای  دهقانی

کلاه  گوشه ی  دهقان  به  آفتاب  رسید

که سایه بر سرش آورد چون تو  دهقانی ( باب سوم / حکایت ۲۰ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فاعلانن فعلاتن فعلاتن فع لن ( تن ت تن تن / ت ت تن تن / ت ت تن تن / تن تن )

هر   که    فریادرس   روز    مصیبت    خواهد

گو   در   ایام   سلامت   به  جوانمردی  کوش

بنده ی   حلقه   به   گوش   ار   ننوازی  برود

لطف کن لطف که بیگانه شود حلقه به گوش ( باب اول / حکایت ۶ )

*

ما را به جهان خوشتر ازین یک دم نیست

کز نیک و بد اندیشه  و  از کس غم نیست

ای  آن  که  به  اقبال  تو  در  عالم  نیست

گیرم که غمت نیست غم ما  هم  نیست ( باب اول / حکایت ۱۳ )

 *

صلح با دشمن اگر خواهی هر گه که تو را

در  قفا  عیب  کند  در  نظرش تحسین کن

سخن  اخر  به  دهان  می گذرد  موذی را 

سخنش تلخ نخوا هی دهنش شیرین کن ( باب اول / حکایت ۲۴ )

*

گر  مرا  زار به  کشتن دهد  آن یار عزیز

تا نگوی که در  آن دم  غم  جانم  باشد

گویم:از بنده مسکین چه گنه صادر شد

دل آزرده  شد از  من ؟  غم  آنم  باشد  ( باب دوم / حکایت 12)

*

تشنه ی سوخته در چشمه ی روشن چو رسید

تو    مپندار    که     از    پیل    دمان     اندیشد

ملحد   گرسنه   در   خانه ی    خالی   بر  خوان

عقل     باور     نکند      کز      رمضان    اندیشد ( باب اول / حکایت ۴۰ )

  

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن ( ت تن ت تن / ت ت تن تن / ت تن ت تن / ت ت تن )

توانم    آنکه    نیازارم     اندرون    کسی

حسود را چه کنم کو ز خود به رنج درست

بمیر  تا  برهی  ای حسود کین  رنجیست

که از مشقت آن جز  به  مرگ نتوان رست ( باب اول / حکایت ۵ )

*

در این  امید   بسر   شد ،  عمر  عزیز

که آن چه در دلم است از درم فراز آید

امید بسته بر آمد ولی چه  فایده زانک

امید نیست  که  عمر  گذشته باز  آید  ( باب اول / حکایت 9 )

*

به     بازوان    توانا    و    قوت    سر    دست

خطاست   پنجه   مسکین  ناتوان    بشکست

نترسد     آن     که   بر    افتادگان     نبخشاید

که  گر  ز  پای   در آید،   کسش   نگیرد  دست

هرآن که تخم بدی کشت وچشم نیکی داشت

دماغ   بیهوده    پخت  و    خیال   باطل  بست

 ز   گوش    پنبه   برون   آر  و  داد   خلق  بده

و  گر  تو   می  ندهی  داد،  روز  دادی هست  ( باب اول / حکایت 10 )

*

قرار   در  کف   آزادگان   نگیرد   مال

نه صبر دردل عاشق نه آب در غربال ( باب اول / حکایت ۱۳ )

*

به روی خود در طماع باز نتوان کرد

چو باز شد بدرشتی فراز نتوان کرد ( باب اول / حکایت ۱۳ )

*

همای بر همه مرغان ازان شرف دارد

که   استخوان  خورد  و  جانور  نیازارد ( باب اول / حکایت ۱۵ )

*

چه جرم  دید  خداوند  سابق الانعام؟

 که  بنده در  نظر خویش خوار  میدارد

خدای راست مسلم بزرگواری و لطف

 که جرم بیند  و  نان  برقرار  می دارد  ( باب  اول / حکایت 17 )

*

چو  کعبه  قبله حاجت شد از دیار بعید

روند خلق به دیدارش از بسی فرسنگ

تو    را    تحمل   امثال   ما  بباید   کرد

که هیچ کس نزد بر درخت بی بر سنگ  ( باب  اول / حکایت 17 )

*

مکن  فراخ روی   در   عمل  اگر  خواهی

که وقت رفع تو باشد مجال دشمن تنگ

تو پاک باش و مدار ای  برادر از کس باک

زنند   جامه ی   ناپاک  گازران  بر  سنگ ( باب اول / حکایت ۱۶ )

*

ز  کار بسته  میندیش  و دل شکسته مدار

که آب چشمه ی حیوان درون تاریکی است ( باب اول / حکایت ۱۶ )

 *

اگر بمرد عدو جای شادمانی نیست

که  زندگانی ما نیز  جاودانی  نیست ( باب اول / حکایت ۳۷ )

*

همی گریختم از مردمان به کوه و به دشت

که  جز  خدای  نبودم   به   دیگری  پرداخت

قیاس  کن که چه  حالتم بود در این ساعت

که  در   طویله  نا  مردمم    بباید    ساخت  ( باب دوم / حکایت 30)

*

ز  بخت  روی  ترش  کرده پیش یار عزیز

مرو٬ که  عیش  بر  او   نیز  تلخ  گردانی

به حاجتی که روی تازه روی و خندان رو

فرو     نبندد     کار    گشاده    پیشانی (باب سوم / حکایت ۱۱ )

*

نماند جانور از وحش و طیر و ماهی و مور

که  بر  فلک  نشد  از  بی  مرادی  افغانش

عجب  که  دود  دل  خلق  جمع می نشود

که   ابر   گردد   و   سیلاب   دیده   بارانش ( باب سوم / حکایت ۱۳ )

*

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فاعلاتن فاعلاتن فاعلن ( تن ت تن تن / تن ت تن تن / تن ت تن )

نیم نانی گر خورد مرد خدای

بذل درویشان کند نیمی دگر

ملک اقلیمی بگیرد  پادشاه

همچنان در  بند اقلیمی دگر ( باب اول / حکایت ۳ )

*

ظالمی   را   خفته    دیدم    نیمروز

گفتم این فتنه است خوابش برده به

وان که  خوابش بهتر از بیداری است

آن   چنان   بد  زندگانی،  مرده   به   ( باب اول / حکایت 12 )

*

چون درآواز آمد آن بربط سرای

کد خدا را گفتم:  از بهر خدای

زیبقم د ر گوش کن تا نشنوم

یا درم  بگشای  تا بیرون  روم  ( باب دوم / حکایت 19)

*

هر چه از دونان به منت خواستی

در  تن  افزودی  و  از  جان کاستی ( باب سوم / حکایت ۱۰ )

*

گربه ی  مسکین  اگر پر داشتی

تخم گنجشک از جهان برداشتی ( باب سوم / حکایت ۱۵ )

*

آن شنیدستی که روزی تاجری

در  بیابانی   بیفتاد   از   ستور

گفت:  چشم  تنگ  دنیادار   را

یا   قناعت  پر  کند  یا  خاک گور ( باب سوم / حکایت ۲۲ )

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن ( تن ت تن تن / تن ت تن تن / تن ت تن تن / تن ت تن )

آن نه من باشم که روز جنگ بینی پشت من

آن منم  گر در  میان  خاک و خون بینی سری

کانکه جنگ آرد به خون خویش  بازی می کند

روز   میدان   وانکه  بگریزد  به  خون   لشگری ( باب اول / حکایت ۳ )

*

پرتو نیکان نگیرد آنکه بنیادش بد است

تربیت نااهل را چون گردکان بر گنبد است ( باب اول / حکایت ۴ )

*

پادشاهی  کو  روا  دارد  ستم  بر  زیر دست

دوستدارش  روز سختی دشمن زورآور است

با رعیت صلح کن وز جنگ خصم ایمن نشین

زانکه شاهنشاه عادل را رعیت لشگر است ( باب اول / حکایت ۶ )

*

ظالمی    را    خفته    دیدم    نیمروز

گفتم  این  فتنه ست  خوابش برده به

وان که خوابش خوشتر از بیداری است

آن     چنان    بد  زندگانی    مرده   به ( باب اول / حکایت ۱۲ )

*

ابلهی  کو   روز  روشن   شمع  کافوری  نهد

زود باشد کش به شب روغن نبینی در چراغ ( باب اول / حکایت ۱۳ )

*

دوست  مشمار  آنکه  در  نعمت  زند

لاف    یاری     و     برادر     خواندگی

دوست آن دانم که گیرد دست دوست

در    پریشان  حالی    و     درماندگی ( باب اول / حکایت ۱۶ )

*

همچنان در فکر ان بیتم که گفت

پیلبانی   بر    لب   دریای    نیل

زیر   پایت   گر   بدانی   حال مور

همچو   حال   توست زیر پای پیل ( باب اول / حکایت ۲۲ )

*

چون فرومانی به سختی تن به عجز اندر مده

دشمنان را پوست برکن، دوستان  را  پوستین  ( باب دوم / حکایت 13)

قاضی  ار   با  ما نشیند بر  فشاند دست را

محتسب گر می خورد، معذور دارد مست را  ( باب دوم / حکایت 19)

 *

گر به جای نانش اندر سفره بودی  آفتاب

تا قیامت روز روشن کس ندیدی در جهان ( باب سوم / حکایت ۱۰ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفعول مفاعلن فعولن ( تن تن ت / ت تن ت تن / ت تن تن )

تا    مرد    سخن    نگفته    باشد

عیب   و   هنرش    نهفته     باشد

هر بیشه گمان مبر که خالی  است

شاید    که    پلنگ    خفته   باشد ( باب اول / حکایت ۳ )

*

بالای سرش ز هوشمندی

می تافت ستاره ی بلندی ( باب اول / حکایت ۵ )

*

بگذار   که   بنده  کمینم

تا در صف بندگان نشینم  ( باب اول / حکایت 17)

*

گر بر سر و چشم من نشینی

بارت    بکشم     که    نازنینی  ( باب اول / حکایت 17)

*

مسکین خر اگرچه بی تمیزست

چون  بار  همی  برد   عزیز ست

گاوان    و    خران    رنج     بردار

به      ز   آدمیان      مردم    آزار  ( باب اول / حکایت 20 )

*

حاصل   نشود رضای سلطان

تا    خاطر     بندگان   نجویی

خواهی که خدای بر تو بخشد

با   خلق  خدای   کن  نکویی  ( باب اول / حکایت 20 )

*

شخصی نه چنان کریه منظر

کز  زشتی  او  خبر  توان داد

وانگه     بغلی    نعوذ    بالله

مردار     به      افتاب    مرداد ( باب اول / حکایت ۴۰ )

*

چون بنده خدای خویش خواند

باید    که    بجز    خدا    نداند  ( باب دوم / حکایت 17 ) 

*

در بسته به روی خود ز  مردم

تا  عیب    نگسترند    ما    را

در بسته چه سود وعالم الغیب

دانای     نهان     و       آشکارا  ( باب دوم / حکایت 22)

*

زاهد  که  درم  گرفت و  دینار

زاهد تر از او کسی بدست آر  ( باب دوم / حکایت 33)

*

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فاعلاتن مفاعلن فع لن ( تن ت تن تن / ت تن ت تن / تن تن )

هر که شاه آن کند که او گوید

حیف باشد  که  جز  نکو گوید ( باب اول / حکایت ۱ )

*

آن شنیدی که لاغری دانا

گفت باری به  ابلهی فربه

اسب تازی و گر ضعیف بود

همچنان از طویله ای خر به ( باب اول / حکایت ۳ ) 

*

روضه ماء  نهرها سلسال

دوحه  سجع طیرها موزون

آن پر ازلاله های  رنگارنگ 

وین پرازمیوه های گوناگون

باد  در   سایه   درختانش

گسترانیده  فرش بوقلمون  ( دیباجه )

*

ای زبر دست زیر دست آزار

گرم تا کی بماند این  بازار؟

به چه کار آیدت جهانداری؟

مردنت به  که مردم  آزاری  ( باب اول / حکایت 11 )

*

زورت ار پیش می رود با ما

با   خداوند  غیب  دان  نرود

زورمندی مکن بر اهل زمین

تا  دعائی  بر  آسمان  نرود ( باب اول / حکایت ۲۶ )

*

هر که را جامه پارسا بینی

پارسا دان و نیک مرد انگار

ور ندانی که در نهادش چیست

محتسب را درون خانه چه کار؟  ( باب دوم / حکایت۱)

*

عذر تقصیر  خدمت آوردم

که ندارم  به طاعت استظهار

 عاصیان  از گناهتوبه کنند

عارفان از عبادت استغفار  ( باب دوم / حکایت ۲ )

 *

بر    در     کعبه      سایلی    دیدم

که همی گفت و می گرستی خوش

می    نگویم     که    طاعتم   بپذیر

 قلم   عفو     بر      گناهم     کش  ( باب دوم / حکایت ۲ )

*

روی بر خاک عجز،می گویم

 هر سحر گه که باد می آید:

 ای که هرگز فرامشت نکنم

 هیچت از بنده یاد می آید؟  ( باب دوم / حکایت ۳ )

*

در برابر چو گوسفند سلیم

درقفا،هچو گرگ مردم خوار  ( باب دوم / حکایت ۴ )

*

پای مسکین پیاده چند رود؟

کز تحمل ستوه  شد  بختی

 تا شود جسم  فربهی لاغر

لاغری مرده باشد از سختی  ( باب دوم / حکایت 11)

*

مطربی، دور از این خجسته سرای

کس  ندیدش  دو بار  در  یک  جای

راست چون بانگ از دهن برخاست

خلق را موی   بر    بدن   برخاست

مرغ    ایوان    ز   هول    او   برمید

مغز  ما برد  و   حلق   خود   بدرید  ( باب دوم / حکایت 19)

*

اندرون از  طعام خالی دار

تا در او  نور  معرفت بینی

تهی از حکمتی بعلت  آن

که پری از  طعام تا  بینی  ( باب دوم / حکایت 21)

*

دوش مرغی به  صبح  می نالید

عقل و صبرم ببرد وطاقت و هوش

یکی   از   دوستان   مخلص   را

مگر آواز من   رسید   به   گوش

گفت :  باور  نداشتم  که  تو  را

بانگ مرغی چنین کند مدهوش

گفتم: این شرط  آدمیت  نیست

مرغ تسبیح گوی و  من خاموش  ( باب دوم / حکایت 25)

*

دیده از دیدنش نگشتی سیر

همچنان کز فرات مستسقی  ( باب دوم / حکایت 32 )

*

تا مرا هست و دیگرم باید

گر نخوانند زاهدم ، شاید  ( باب دوم / حکایت 32)

*

ترک   دنیا    به   مردم   آموزند

خویشتن سیم و  غله   اندوزند

عالمی را که گفت باشد و بس

هر  چه  گوید نگیرد   اندر  کس

عالم آن  کس بود  که  بد  نکند

نه  بگوید به  خلق و  خود نکند  ( باب دوم / حکایت 35 ) 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن ( تن ت ت تن / تن ت تن / تن ت ت تن / تن ت تن )

هر چه رود بر سرم چون تو پسندی رواست

بنده  چه  دعوی  کند  جرم  خداوند  راست ( باب اول / حکایت ۲۲ )

*

دست تضرع چه سود بنده ی محتاج را

وقت  دعا  بر  خدا   وقت  کرم  در  بغل؟ ( باب سوم / حکایت ۲۳ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فاعلاتن مفاعلن فعلن (تن ت تن تن/ ت تن ت تن/ت ت تن)

تا   دل   دوستان   بدست   اری

باغ   و   ملک   پدر   فروخته  به

پختن        دیگ       نیکخواهان

هر چه رخت سراست سوخته به

با   بداندیشان   هم   نکویی کن  ( باب اول / حکایت ۳۳ )

*

تا توانی درون کس مخراش

کاندر  این  راه خارها باشد

کار  درویش  مستمند  برار

که  تو  را  نیز  کارها  باشد ( باب اول / حکایت ۳۵ )

 *

بخت و دولت به کاردانی نیست

جز  به  تایید  اسمانی   نیست

اوفتاده  ست   در  جهان  بسیار

بی تمیز   ارجمند  و  عاقل  خوار

کیمیاگر    بغصه    مرده   و   رنج

ابله   اندر    خرابه    یافته    گنج ( باب اول / حکایت ۳۹ )

*

دست سلطان  دگر کجا   بیند

چون به سرگین  در افتاد  ترنج

تشنه را دل  نخواهد  اب  زلال

کوزه بگذشت بر دهان سکنج ( باب اول / حکایت ۴۰ )

*

ای   هنرها نهاده بر کف دست

عیبها   بر    گرفته   زیر     بغل

تا چه خواهی خریدن ای مغرور

روز درماندگی  به  سیم   دغل  ( باب دوم / حکایت 6 )

*

ای بسا  اسب تیز رو که بماند

که خر لنگ جان  به  منزل برد

بس که در خاک  تندرستان را

دفن کردیم و زخم خورده نمرد  ( باب دوم / حکایت 16 ) 

*

آن که چون پسته دیدمش همه مغز

پوست بر  پوست   بود  همچو  پیاز

 پار سایان ِ   روی      در     مخلوق

پشت   بر  قبله    می کنند   نماز  ( باب دوم / حکایت 17 )

آهنی  را   که   مورچانه   بخورد

نتوان برد از  او  به   صیقل   زنگ

با سیه دل چه سود گفتن وعظ؟

نرود   میخ    آهنین   در   سنگ  ( باب دوم / حکایت 18)

*

ای  گرفتار   پای    بند   عیال

دگر   آزادگی     مبند     خیال

غم فرزند و برگ و جامه و قوت

بازت  آرد   ز  سیر  در  ملکوت

همه  روز  اتفاق    می سازم

که   شبی   با   خدای  پردازم

شب چو  عقد نماز  می بندم

 چه  خورد    بامداد   فرزندم؟  ( باب دوم / حکایت 31)

*

هر که هست از فقیه و پیر مرید

و ز   زبان    آوران    پاک   نفس

چون  به   دنیای   دون  فرود آمد

به عسل در،  بماند  پای  مگس  ( باب دوم / حکایت 32)

*

ای     قناعت      توانگرم      گردان

که   ورای   تو   هیچ   نعمت نیست

کنج    صبر    اختیار   لقمان   است

هر که را صبر نیست حکمت نیست ( باب سوم / حکایت ۱ )

*

سخن  آن گه  کند حکیم  آغاز

یا سرانگشت سوی لقمه  دراز

که   ز   نا گفتنش   خلل    زاید

یا    ز  نا خوردنش   بجان    آید

لاجرم    حکمتش    بود     گفتار

خوردنش    تندرستی    آرد    بار ( باب سوم / حکایت ۴ )

*

ترک احسان خواجه اولی تر

کاحتمال     جفای      بوابان

به  تمنای  گوشت  مردن  به

که   تقاضای   زشت   قصابان ( باب سوم / حکایت ۹ )

*

نانم  افزود  و  آبرویم  کاست

بینوایی به از مذلت خواست ( باب سوم / حکایت ۱۱ )

*

در  بیابان  خشک  و   ریگ   روان

تشنه را در دهان چه در چه صدف

مرد   بی توشه   کاوفتاد   از   پای

بر   کمربند   او   چه   زر   چه خزف ( باب سوم / حکایت ۱۶ )

*

گر   همه   زر   جعفری    دارد

مرد   بی  توشه  برنگیرد  گام

در  بیابان  فقیر   سوخته    را

شلغم پخته به که نقره ی خام ( باب سوم / حکایت ۱۸ )

*

مرغ  بریان  به چشم مردم سیر

کمتر  از  برگ تره بر  خوان است

وان که را دستگاه و قدرت نیست

شلغم  پخته   مرغ  بریان   است ( باب سوم / حکایت ۱۹ )

*

از  زر   و   سیم   راحتی   برسان

خویشتن    هم    تمتعی     برگیر

وانگه  این  خانه  کز  تو  خواهد ماند

خشتی از سیم و خشتی از زر گیر  ( باب سوم / حکایت ۲۳ )

*

وه که گر مرده بازگردیدی

به  میان  قبیله  و   پیوند

رد میراث سخت تر  بودی

وارثان را ز مرگ خویشاوند ( باب سوم / حکایت ۲۳ )

*

بخور ای نیک سیرت سره مرد

کان نگون بخت گرد کرد و نخورد ( باب سوم / حکایت ۲۳ )

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فاعلاتن فعلاتن فعلن ( تن ت تن تن / ت ت تن تن / ت ت تن )

دوست نزدیک تر ازمن به من است

وینت مشکل که  من  از  وی  دورم

چه  کنم  با  که  توان  گفت  که  او

در   کنار    من    و    من   مهجورم  ( باب دوم / حکایت 10 )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فاعلاتن فعلاتن فع لن ( تن ت تن تن / ت ت تن تن / تن تن )

یا   وفا   خود   نبود  در  عالم

یا مگر کس در این  زمانه نکرد

کس  نیاموخت علم تیر از من

که   مرا   عاقبت  نشانه  نکرد ( باب اول / حکایت ۲۷ )

*

به   لطافت   چو  بر  نیاید  کار

سر به بی حرمتی کشد ناچار

هر  که  بر  خویشتن  نبخشاید

گر  نبخشد  بر  او  کسی  شاید ( باب سوم / حکایت ۲۱ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفعول مفاعیل فعولن ( تن تن ت / ت تن تن ت / ت تن تن )

 از دست و زبان که بر آید

 کزعهده  شکرش بدر آید؟  ( دیباجه )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفتعلن مفتعلن فاعلن ( تن ت ت تن / تن ت ت تن / تن ت تن )

بنده همان به که زتقصیر خویش

عذر  به   درگاه   خدای      آورد

ور    نه      سزاوار    خداوندیش

کس   نتواند   که   بجای    آورد  ( دیباجه )

*

وقت ضرورت چو نماند گریز

دست بگیرد سر شمشیر تیز ( باب اول / حکایت یک )

*

فهم سخن چون نکند مستمع

قوت  طبع  از   متکلم    مجوی

فسحت   میدان   ارادت    بیار

تا  بزند  مرد   سخنگوی  گوی  ( باب دوم /  حکایت 10 )

*

 عمر   گرانمایه   درین   صرف  شد

تا چه خورم صیف و چه پوشم شتا

ای   شکم  خیره   به    نانی  بساز

تا   نکنی   پشت  به   خدمت  دو تا ( باب اول / حکایت ۳۶ )

*

کوفته بر سفره من گو مباش

کوفته را نان تهی کوفته ست  ( باب دوم / حکایت 35 ) 

*

 معده چو پر گشت و شکم درد خاست

سود   ندارد    همه    اسباب     راست ( باب سوم / حکایت ۸ )

*

 سفله چو جاه آمد و سیم و زرش

سیلی  خواهد  به  ضرورت  سرش

آن  نشنیدی که حکیمی  چه گفت

مور   همان   به   که   نباشد  پرش ( باب سوم / حکایت ۱۵ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فعولن فعولن فعولن فعولن ( ت تن تن / ت تن تن / ت تن تن / ت تن تن )

چو هر ساعت از توبه به جایی رود دل

به    تنهایی    اندر    صفائی    نبینی

ورت  جاه  و  مال  است و  زرع و تجارت

چو دل با  خدای است ، خلوت  نشینی  ( باب دوم / حکایت 23)

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل (فعولن) ( ت تن تن تن / ت تن تن تن / ت تن تن )

بماند سالها  این  نظم  و  ترتیب

زما هر ذره  خاک   افتاده   جائی

غرض نقشی است کز ما بازماند

که  گیتی   را  نمی بینم  بقائی

مگر   صاحبدلی   روزی   برحمت

کند   در   کار   درویشان   دعائی  ( دیباجه )

*

نه مرد است ان به نزدیک  خردمند

که   با   پیل   دمان    پیکار   جوید

بلی مرد ان کس اس از روی تحقیق

که  چون  خشم  ایدش  باطل  نگوید ( باب اول / حکایت ۳۴ )

*

گلی  خوشبوی   در   حمام   روزی

رسید از دست مخدومی به  دستم

بدو  گفتم  که  مشکی   یا   عبیری

که   از   بوی   دلاویز   تو    مستم؟

بگفتا   من    گلی     ناچیز    بودم

ولیکن   مدتی   با   گل    نشستم

کمال    همنشین    در  من  اثر کرد

و گرنه من همان خاکم که  هستم  ( دیباجه )

*

زمین   شوره    سنبل   برنیارد

درو  تخم  و عمل ضایع  مگردان

نکویی با بدان کردن چنان است

که بد کردن به جای  نیک مردان ( باب اول / حکایت ۴ )

*

اگر  صد  سال گبر آتش فروزد

چو یک دم اندر او افتد بسوزد ( باب اول / حکایت ۱۵ )

*

مبین آن بی مروت را که هرگز

نخواهد   دید   روی   نیکبختی

که  آسانی  گزیند  خویشتن را

زن  و  فرزند بگذارد  به  سختی ( باب اول / حکایت ۱۶ )

*

به  دریا  د ر منافع بی شمارست

وگر خواهی سلامت بر کنار است ( باب اول / حکایت ۱۶ )

*

ندانستی که بینی بند بر پای

چو در گوشت نیماد پند مردم

دگر  ره  گر  نداری طاقت نیش

مبر  انگشت  در سوراخ کژ دم ( باب اول / حکایت ۱۶ )

*

نیاساید  مشام از طبله عود

برآتش نه که چون عنبر ببوید

بزرگی بایدت بخشندگی کن

که  دانه  تا  نیفشانی  نروید  ( باب اول / حکایت 18 )

 *

اگر گنجی  کنی  بر عامیان بخش

رسد  هر    کد خدایی   را  برنجی

 چرا نستانی ازهر یک جوی سیم

که گرد  آیند او  را  هر  روز گنجی؟  ( باب اول / حکایت 18 )

*

چو   کردی   با   کلوخ  انداز    پیکار

سر خود را به دست خود شکستی

چو   تیر  انداختی  در  روی  دشمن

حذر  کن   کاندر  آماجش   نشستی ( باب اول / حکایت ۲۲ )

*

خلاف   رای   سلطان   رای   جستن

به خون خویش باشد دست شستن

اگر  خود  روز  را   گوید  شبست  این

بباید    گفت    اینک    ماه   و   پروین ( باب اول / حکایت ۳۱ )

 *

یکی را زشت خویی  داد  دشنام

تحمل کرد و گفت :ای خوب فرجام

بتر  زانم  که  خواهی  گفتن  انی

که  دانم  عیب من چون من ندانی ( باب اول / حکایت ۳۵ )

*

چو  کارم  بی  فضول من براید

مرا در وی سخن گفتن نشاید

و گر بینم که نا بینا و چاه است

اگر خاموش بنشینم گناه است ( باب اول / حکایت ۳۸ )

*

اگر دانش به روزی در فزودی

ز نادان تنگ روزی  تر نبودی

به نادانان چنان روزی رساند

که   دانا  اندران  عاجز  بماند ( باب اول / حکایت ۳۹ )

*

تو  گفتی  تا  قیامت  زشت رویی

بر او ختم است و بر یوسف نکویی ( باب اول / حکایت ۴۰ )

*

نبیند  مدعی  جز   خویشتن  را

که    دارد  پرده   پندار   در  پیش

گرت  چشم  خدا بینی  ببخشند

نبینی هیچ کس عاجزتر ازخویش  ( باب دوم / حکایت 7 )

*

یکی پرسید از آن گم کرده فرزند

که  ای  روشن  گهر  پیر  خردمند

ز مصرش  بوی   پیراهن  شنیدی

 چرا  در   چاه   کنعانش  ندیدی ؟

بگفت: احوال ما برق  جهان است

 دمی  پیدا و  دیگر  دم نهان است

 گهی  بر  طارم   اعلی    نشینم

 گهی  در   پیش  پای  خود نبینم

 اگر  درویش   در   حالی   بماندی

 سر  دست از  دو  عالم برفشاندی  ( باب دوم / حکایت 9)

*

نگویند از   سر  بازیچه  حرفی

کزان پندی نگیرد صاحب هوش

و گر صدباب حکمت پیش نادان

بخوانی، آیدش بازیچه در گوش  ( باب دوم / حکایت 20)

*

به  ذکرش  هر  چه بینی در خروش  است

دلی  داند در  این معنی  که  گوش   است

نه  بلبل  بر  گلش   تسبیح  خوانی  است

که هر خاری که به تسبیحش زبانی است  ( باب دوم / حکایت 26)

*

شکم زندان بادست ای  خرمند

ندارد  هیچ   عاقل   باد  در   بند

چو  باد اندر شکم  پیچد  فروهل

که باد اندر شکم بارست بر  دل  ( باب دوم / حکایت 29)

*

شنیدم  گوسقندی   را بزرگی

رهانید از  دهان و دست گرگی

شبانگه کارد بر حلقش  بمالید

روان  گوسفند   از   وی   بنالید

که از  چنگال گرگم   در   ربودی

چو دیدم عاقبت خود گرگ بودی  ( باب دوم / حکایت 30)

*

من ان مورم که در پایم بمالند

نه زنبورم که  از  دستم  بنالند

کجا خود شکر این نعمت گذارم

که    زور    مردم  ازاری   ندارم ( باب سوم / حکایت ۲ )

*

چو کم خوردن طبیعت شد کسی را

چو  سختی  پیشش اید  سهل گردد

و   گر   تن پرور   است   اندر   فراخی

چو   تنگی   بیند   از   سختی  بمیرد ( باب سوم / حکایت ۶ )

*

 مکن   گر   مردمی   بسیار   خواری

که سگ زین می کشد بسیار خواری ( باب سوم / حکایت ۷ )

*

اگر حنظل خوری از دست خوشخوی

به  از  شیرینی  از  دست  ترش روی ( باب سوم / حکایت ۱۰ ) 

*

مبر حاجت به نزدیک ترش روی

که از خوب بدش فرسوده گردی

اگ گویی غم دل با کسی گوی

که از رویش بنقد آسوده  گردی ( باب سوم / حکایت ۱۲ )

*

گر  آب  چاه  نصرانی   نه  پاک   است

جهود مرده می شوری چه باک است؟ ( باب سوم / حکایت ۲۱ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفعول مفاعیل مفاعیل فعل ( تن تن ت / ت تن تن ت / ت تن تن ت / ت تن )

زانگه که تو  را  بر من مسکین نظرست

آثارم     از       آفتاب      مشهورترست

گر خود همه عیب ها بدین بنده درست

هر عیب که  سلطان بپسندد  هنرست  ( دیباجه )

*

آنانکه که به کنج عافیت  بنشستند

دندان  سگ  و  دهان  مردم  بستند

کاغذ   بدریدند   و   قلم   بشکستند

وز  دست  و  زبان حرف گیران رستند ( باب اول / حکایت ۱۵ )

*

تو بر سر قدر خویشتن باش و وقار

بازی  و  ظرافت   به  ندیمان  بگذار ( باب اول / حکایت ۱۵ )

*

پیش   که   براورم   ز   دستت   فریاد

هم پیس تو از دست تو گر خواهم داد ( باب اول / حکایت ۲۲ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن ( تن تن ت / تن ت تن ت / ت تن تن ت / تن ت تن )

ای برتر  از  خیال  و قیاس  و گمان  و وهم

وز هر چه گفته اند و شنیدیم و خوانده ایم

مجلس  تمام  گشت و  به  آخر رسید عمر

ما  همچنان  در  اول   وصف  تو  مانده ایم  ( دیباجه )

*

بس  نامور  به  زیر  زمین  دفن  کرده اند

کز هستیش به روی زمین بر نشان نماند

وان   پیر  لاشه  را   که   سپردند  زیر  گل

خاکش  چنان  بخورد  کزو  استخوان نماند

زنده  است  نام  فرخ  نوشین روان  به خیر

گرچه بسی گذشت که نوشین روان  نماند

خیری  کن  ای  فلان  و غنیمت  شمار  عمر

زان   پیشتر   که   بانگ   برآید    فلان  نماند ( باب اول / حکایت ۲ )

*

شمشیر نیک از آهن بد چون کند کسی

ناکس  به  تربیت  نشود  ای  حکیم کس

باران که در لطافت طبعش خلاف نیست

در  باغ  لاله  روید  و در شوره بوم خس ( باب اول / حکایت ۴ )

*

یا زر به هر دو دست کند خواجه در کنار

یا   موج   روزی  افگندش  مرده  بر  کنار ( باب اول / حکایت ۱۶ )

*

قارون هلاک شد که چهل خانه گنج داشت

نوشیروان   نمرد   که   نام   نکو  گذاشت  ( باب اول / حکایت ۱۸ )

*

شخصم به چشم عالمیان خوب منظرست

و  ز  خبث  باطنم  سر خجلت  فتاده  پیش

طاووس را به نقش و نگاری که هست خلق

تحسین کنند و او خجل از پای زشت خویش  ( باب دوم / حکایت 8 )

*

دیدار  می نمایی و  پرهیز می کنی

بازار خویش و آتش ما گرم می کنی  ( باب دوم / حکایت ۹ )

*

 هم رقعه دوختن به و الزام کنج صبر

کز بهرجامه  رقعه بر خواجگان نبشت

حقا   که   با  عقوبت  دوزخ  برابرست

رفتن به پایمردی  همسایه  در بهشت  ( باب سوم / حکایت ۳ )

*

خوردن  برای  زیستن و ذکر کردن است

تو معتقد که زیستن از بهر خوردن است ( باب سوم / حکایت ۵ )

*

با آن که در وجود طعام است حظ نفس

رنج  آورد   طعام  که  بیش  از  قدر  بود

گر   گلشکر   خوری   بتکلف   زیان  کند

ور   نان  خشک  دیر  خوری  گلشکر  بود ( باب سوم / حکایت ۷ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن ( تن تن ت / ت تن تن ت / ت تن تن ت / ت تن تن )

ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز

کان سوخته رو جان شد و آواز نیامد

 این مدعیان در طلبش  بی خبرانند

کان  را  که  خبر شد خبری باز نیامد  ( دیباجه )

*

ای   سیر    تو    را    نان   جوین   خوش   ننماید

معشوق من است آن که به نزدیک تو زشت است

حوران     بهشتی     را     دوزخ      بود      اعراف

از    دورخیان   پرس    که   اعراف   بهشت  است ( باب اول / حکایت ۷ )

*

دلقت به چه کار آید و تسبیح و مرقع؟

خود را  ز عمل های نکوهیده بری  دار

حاجت به  کلاه برکی داشتنت نیست

درویش صفت باش  و   کلاه  تتری  دار  ( باب دوم / حکایت 15 ) 

*

 درویش به جز بوی طعامش نشنیدی

مرغ از پس نان خوردن او ریزه  نچیدی ( باب سوم / حکایت ۲۳ )

*

با طبع ملولت چه کند دل که نسازد؟

شرطه همه وقتی نبود لایق کشتی ( باب سوم / حکایت ۲۳ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فعلاتن مفاعلن فعلن (ت ت تن تن / ت تن ت تن / ت ت تن )

گر  کسی  وصف  او  ز من پرسد

بی دل از بی نشان چه گوید باز؟

عاشقان   کشتگان    معشوقند

برنیاید     ز     کشتگان      آواز  ( دیباجه )

*

هر    که   در   سایه   عنایت   اوست

گنهش طاعت است و دشمن،دوست  ( دیباجه )

*

نکند  جور   پیشه   سلطانی

که  نیاید   ز   گرگ    چوپانی

پادشاهی که طرح ظلم افکند

پای  دیوار  ملک خویش بکند ( باب اول / حکایت ۶ )

*

در  میر  و  وزیر  و  سلطان را

 بی  وسیلت   مگرد  پیرامون

سگ و دربان چو یافتند غریب

این  گریبانش  گیرد، آن دامن  ( باب اول / حکایت  17 )

*

مهتری  در  قبول  فرمان است

ترک فرمان دلیل حرمان است

هر  که  سیمای  راستان دارد

سر  خدمت  بر   آستان   دارد ( باب اول / حکایت ۲۵ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن ( ت تن تن تن / ت تن تن تن / ت تن تن تن / ت تن تن تن )

چه  غم  دیوار  امت  را  که دارد چون تو پشتیبان؟

چه باک از موج بحر آن را که باشد نوح  کشتیبان؟ ( دیباجه )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فعلن فعلن فعلن فعلن ( ت ت تن / ت ت تن / ت ت تن / ت ت تن )

بلغ العلی بکماله کشف الدجی بجماله

حسنت جمیع  خصاله  صلوا  علیه و اله ( دیباجه )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فعولن فعولن فعولن فعل ( ت تن تن / ت تن تن / ت تن تن / ت تن )

شفیع   مطاع   نبی   کریم

قسیم جسیم نسیم وسیم  ( دیباجه )

*

کرم    بین  و    لطف    خداوندگار

گنه بنده کرده ست و او شرمسار (دیباجه )

*

سخندان     پرورده     پیر   کهن

بیندیشد    آنگه    بگوید   سخن

مزن   بی تامل    به   گفتار   دم

نکو گو  و  گر  دیر گویی چه  غم؟

بیندیش   و   آنگه    برآور   نفس

وزان پیش بس کن که گویند بس

به نطق  آدمی بهترست  از دواب 

دواب از تو  به  گر  نگویی  صواب    ( دیباجه )

*

جهان   ای   برادر   نماند   به  کس

دل   اندر   جهان آفرین   بند   و بس

مکن  تکیه   بر   ملک  دنیا  و  پشت

که بسیار کس چون تو پرورد و کشت

چو    آهنگ  رفتن   کند    جان  پاک

چه  بر  تخت  مردن  چه  بر روی خاک ( باب اول / حکایت ۱ )

*

درختی که اکنون  گرفتست پای

به  نیروی  شخصی  برآید زجای

و گر  همچنان   روزگاری    هلی

به  گردونش   از بیخ  بر نگسلی

سرچشمه   شاید گرفتن به پیل

چو پر شد نشاید گذشتن به پیل ( باب اول / حکایت ۴ )

*

همان به که لشگر به جان پروری

که سلطان به لشگر کند سروری ( باب اول / حکایت ۵ )

*

از آن کز تو ترسد بترس ای حکیم

وگر  با  چنو  صد  برآیی  به  جنگ

از   آن   مار   بر   پای   راعی  زند

که ترسد سرش را بکوبد به سنگ

نبینی  که  چون  گربه  عاجز شود

برآرد   به   چنگال   چشم    پلنگ ( باب اول / حکایت ۸ )

*

بنی  آدم  اعضای  یکدیگرند

که در  آفرینش ز یک گوهرند

چو  عضوی بدرد آورد  روزگار

دگر   عضوها   را  نماند  قرار

تو کزمحنت دیگران بی غمی

نشاید که  نامت نهند  آدمی  ( باب اول / حکایت 10 )

*

حرامش  بود  نعمت   پادشاه

که  هنگام  فرصت  ندارد  نگاه

مجال  سخن  تا  نبینی ز پیش

به بیهوده گفتن مبر قدر خویش ( باب اول / حکایت ۱۳ )

 *

چو دارند گنج از سپاهی دریغ

دریغ آیدش دست بردن به تیغ ( باب اول / حکایت ۱۴ )

*

نبینی  که پیش  خداوند تخت

تواضع  کنان  دست  بر  بر نهد

چو بینند کارش ز دست اوفتاد

همه عالمش پای بر  سر نهند ( باب اول / حکایت ۱۶ )

*

حذر کن ز دود درون های ریش

که ریش درون عاقبت سر کند

بهم   بر مکن   تا  توانی  دلی

که  آهی  جهانی  بهم  بر کند ( باب اول / حکایت ۲۶ )

*

غریبی   گرت   ماست   پیش   اورد

دو پیمانه اب است و یک چمچه دوغ

گر   از  بنده   لغوی  شنیدی  ببخش

جهاندیده     بسیار      گوید     دروغ ( باب اول / حکایت ۲۵ )

*

به دست اهن تفته کردن خمیر

به از دست بر سینه پیش امیر ( باب اول / حکایت ۳۶ )

 *

بزرگش نخوانند اهل خرد

که نام بزرگان بزشتی برد ( باب اول / حکایت ۴۱ )

*

شنیدم   که    مردان    راه    خدای

دل    دشمنان     را    نکردند   تنگ

تو  را  کی  میسر  شود  این  مقام

که با دوستانت خلاف است وجنگ؟  ( باب دوم / حکایت۴ )

*

به یک ناتراشیده در  مجلسی

برنجد  دل   هوشمندان  بسی

اگر   برکه ای  پر  کنی  از  گلاب

سگی در وی افتد،شود منجلاب  ( باب دوم / حکایت 5)

*

چو پیروز شد دزد تیره روان

 چه غم دارد از گریه کاروان  ( باب دوم / حکایت 18)

*

نبیند کسی  در سماعت خوشی

مگر  وقت رفتن  که  دم در  کشی  ( باب دوم / حکایت 19)

*

گر آن ها که من گفتمی کردمی

نکو  سیرت   و   پارسا   مردمی  ( باب دوم / حکایت 22)

*

به دیدار مردم شدن عیب نیست

ولیکن نه چندان  که  گویند  بس

اگر  خویشتن   را   ملامت  کنی

ملامت نباید   شنیدن   ز   کس  ( باب دوم / حکایت 28)

*

تو  نیکو  روش  باش تا   بد  سگال

به  نقص   تو   گفتن   نیابد   مجال

چو   آهنگ   بربط   بود    مستقیم

کی از دست مطرب خورد گوشمال؟  ( باب دوم / حکایت 23)

*

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (ت ت تن تن / ت ت تن تن / ت ت تن تن / ت ت تن )

ابر و باد و مه و خورشید و فلک  در کارند

تا تو نانی به کف اری و به غفلت نخوری

همه  از  بهر  تو سرگشته و  فرمان بردار

شرط  انصاف  نباشد که تو   فرمان نبری  ( دیباجه )

*

زر بده مرد سپاهی را تا سر بنهد

و گرش زر ندهی سر بنهد در عالم ( باب اول / حکایت ۱۴ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  | 

فاعلاتن مفاعلن فعلن ( تن ت تن تن / ت تن ت تن / ت ت تن )

ای کریمی که از خزانه ی غیب

گبر  و  ترسا وظیفه خور  داری

دوستان  را  کجا  کنی محروم

تو که با دشمن این نظر  داری  ( دیباجه )

*

هر   که   در  سایه    عنایت   او ست

گنهش طاعت است و دشمن،دوست  ( دیباجه )

*

ای که شخص منت حقیر نمود

تا    بزرگی      هنر     نپنداری

گاو    لاغر    میان   به  کار  آید

روز    میدان   نه    گاو    پرواری (باب ا.ل / حکایت ۳ )

*

هر   که  گردن  به  دعوی  افرازد

خویشتن   را    به   گردن  اندازد

سعدی   افتاده ای   است   آزاده

کس    نیاید    به    جنگ  افتاده

اول   اندیشه     وانگهی    گفتار

پای بست آمده ست و پس دیوار   ( دیباجه )

*

گرچه شاطر بود خروس به جنگ

چه  زند  پیش  باز رویین  چنگ؟

گربه  شیرست  در گرفتن  موش

لیک موش است در مصاف پلنگ  ( دیباجه )

 *

کس  نیاید  به  زیر  سایه بوم

ور همای از جهان شود معدوم ( باب اول / حکایت ۳ )

*

قرص خورشی در سیاهی شد

یونس  اندر  دهان  ماهی  شد (باب اول / حکایت ۴ )

*

ابر   اگر   آب  زندگی  بارد

هرگز از شاخ بید برنخوری

با    فرومایه   روزگار   مبر

کز نی بوریا شکر نخوری ( باب اول / حکایت ۴ )

*

با بدان یار گشت همسر لوط

خاندان    نبوتش    گم    شد

سگ  اصحاب  کهف روزی چند

پی نیکان  گرفت  و مردم شد ( باب اول / حکایت ۴ )

*

عاقبت گرگ زاده گرگ شود

گرچه  با  آدمی  بزرگ شود ( باب اول / حکایت ۴ )

*

شوربختان   به    آرزو    خواهند

مقبلان  را  زوال  و  نعمت  و جاه

گر  نبیند به  روز  شپره    چشم

چشمه ی   آفتاب  را  چه   گناه

راست خواهی هزار چشم چنان

کور    بهتر   که     آفتاب    سیاه ( باب اول / حکایت ۵ )

*

کوس رحلت بکوفت دست اجل

ای  دو چشمم  وداع  سر بکنید

ای کف  دست  و ساعد  و  بازو

همه     تودیع     یکدگر    بکنید

بر   من   اوفتاده  دشمن    کام

آخر   ای   دوستان   گذر   بکنید

روزگارم        بشد        بنادانی

من   نکردم   شما   حذر  بکنید  ( باب اول / حکایت 9 )

*

کس نبیند که تشنگان  حجاز

به   لب   آب  شور   گرد  آیند

هر کجا چشمه ای بود شیرین

مردم  و  مرغ  و  مور  گرد  آیند ( باب اول / حکایت ۱۳ )

*

کس  نیاید  به  خانه ی  درویش

که    خراج    زمین  و   باغ   بده

یا به تشویش و غصه راضی شو

یا    جگر بند    پیش    زاغ    بنه ( باب اول / حکایت ۱۶ )

*

راستی   موجب   رضای   خداست

کس ندیدم که گم شد از ره راست ( باب اول / حکایت ۱۶ )

*

گر   گزندت   رسد  ز  خلق  مرنج

که نه راحت رسد ز خلق و نه رنج

از خدا دان خلاف دشمن و دوست

که   دل   هر  دو  در  تصرف  اوست

گر   چه   تیر   از   کمان همی گذرد

از     کماندار     بیند     اهل    خرد ( باب اول / حکایت ۲۴ )

*

پادشه  پاسبان درویش است

گرچه نعمت به فر دولت اوست

گوسفند از برای چوپان نیست

بلکه چوپان برای خدمت اوست ( باب اول / حکایت ۲۸ )

*

گر  نبودی  امید  راحت و رنج

پای   درویش   بر  فلک بودی

ور   وزیر   از   خدا   بترسیدی

همچنان کز ملک  ملک بودی ( باب اول / حکایت ۲۹ )

*

گر  تتر  بکشد آن  مخنث  را

تتری  را  عوض  نباید  کشت

چند باشد چو جسر  بغدادش

آب  در  زیر  و  آدمی بر پشت؟ ( باب سوم / حکایت ۱۳ )

*

نخورد شیر نیم خورده ی سگ

ور بمیرد  به  سختی  اندر  غار

تن  به  بیچارگی   و   گرسنگی

بنه  و  دوست پیش سفله مدار

گر فریدون شود به نعمت و ملک

بی هنر را به هیچ کس  مشمار

پرنیان   و    نسیج    بر    نا اهل

لاجورد   و  طلی  است  بر  دیوار ( باب سوم / حکایت ۱۳ )

+ نوشته شده در  ساعت   توسط نژادصداقت  |